Kiedyś miałam bloga na blog.pl. Pisałam go ponad 4 ,5 roku. Dzięki blogowi poznałam mojego męża, on też pisał bloga i mieszkał w tym samym mieście. W ogóle tworzyliśmy niezłą paczkę blogową, która zaczęła umawiać się do knajpek na spotkania. Kiedy ze świata wirtualnego przeszliśmy do realnego, jakoś moje pisanie stało się mniej spontaniczne. Może już nie chciałam, żeby ludzie, których znam, wszystko o mnie wiedzieli. I przestałam pisać bloga. I ten mój blog to teraz taka tabula rasa, wisi sobie na necie. Z mojej paczki dwie koleżanki wytrwały w prowadzeniu bloga. Piszą o swoich kłopotach z dziećmi, chorobach, problemach osobistych. A ja uważam, że trochę za bardzo się odsłaniają, bo nie dość, że nikt im tam konkretnie nie zaradzi, to jeszcze często trafiają im się głupie komentarze od jednego takiego trolla.
I w związku z tym cieszę się, że jest coś takiego jak pinger. Tu nikt mnie nie zna.

P.S. Mój mąż też już nie pisze bloga. Założył sobie pingera, o tutaj - egon.pinger.pl/

Zawsze wydawało mi się, że nie jestem osobą podatną na reklamy. Mój mąż twierdzi, że wszyscy są podatni na reklamę i gdzieś w głębi mamy ją zakodowaną nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że nie słuchamy telewizji, która leci w tle, a my właśnie oderwaliśmy się na chwilę od filmu, bo jest przerwa na reklamę.
Dowód nr 1 - w sklepie przy lodówce z jogurtami szerokim łukiem omijam Jogobellę, bo wciąż przed oczami mam informację, że owoce w nich "SOM duże, SOM soczyste".
Dowód nr 2 - muzyka! José González'a "Heartbeats" i piłeczki rozsypujące się na ulicach San Francisco do dziś mam przed oczami. Podobnie dotyczy to fajnej muzyczki jak ludzie pozbywają się skarpet, żeby w banku ulokować swoje pieniądze.
Dowód nr 3 - czasem sama coś cytuję, co pochodzi z reklamy. Nawet nie mogę sobie przypomnieć dokładnie co, bo to przychodzi nagle w danej sytuacji.

Sobotnia rozmowa przy śniadaniu:

Ja:..wiesz i ta aktorka Michelle Williams, ona była żoną Heath'a Ledger'a. Grała w "Jeziorze marzeń"..no taka blondynka, dziewczęca uroda..
Mąż: Ooo, to taka foczka jak ty!
Ja: No, ale ja nie jestem aktorką...
mąż: Jak to nie!? Jesteś aktorką mojego teatru!

Rozbroiło mnie to...

Do tej notki natchnęła mnie moja 15-letnia kuzynka, która zostawiła u mnie swoją młodzieżową gazetkę. Otworzyłam ją i czytam, co następuje:

“Zdobądź go w 10 dni”

1) Nie każdy przystojny i miły koleś nadaje się na twojego faceta. No i nie każdego uda się wyhaczyć tak szybko!

2) Kiedy już wiesz "kto", łatwo wymyślisz "jak". Zaplanuj działanie, biorąc pod uwagę wszystkie dostępne informacje.

3) Następny krok to zastanowienie się, co w tobie jest fajnego. Pokaż mu cechy, które mogą być dla niego pociągające!

4) Pamiętaj, nie masz już czasu na subtelne podchody, zagadywanie, powłóczyste spojrzenia. Zrób coś mocnego!

5) Zostały tylko dwa dni i nic? W ostatniej chwili masz wyłącznie tylko jedno wyjście: powiedzieć wprost, o co ci chodzi...

_______________

Ja przepraszam, ale gdybym była facetem to bym na kilometr wyczuła w oczach delikwentki straszną desperację.I bym zwiała. A w ogóle, to gdzie tak spieszy się potencjalna nastolatka, że musi w 10 dni kogoś, za przeproszeniem, "wyhaczać"?

No i stało się. Ogromny sukces naszej-klasy zagrożeniem? Może jest to dmuchanie na zimne, ale pousuwałam z profila zdjęcia swoich najbliższych.
Zresztą sama złapałam się na dziwnym odczuciu, że przez naszą-klasę tak wiele dowiedziałam się o osobach ledwo mi znanych z widzenia.

Zapraszam do lektury:
www.dziennik.pl/(…)Przestepcy_szukaja_ofiar_w_Nasze…